Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Η κερασιά του Κωνσταντή

Ο Κωνσταντής Κίτος γεννημένος στην συνοικία Τρυγώνα του χωριού Σκλάταινα του σημερινού Δήμου Μουζακίου ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής μαζί με άλλους συγχωριανούς του και συντοπίτες για καλύτερη τύχη!


Έτσι λοιπόν το 1909, 22 ετών, με 22 δολάρια στην τσέπη αφήνει το χωριό του και από Πάτρα περνάει στην Ανκόνα της Ιταλίας όπου επιβιβάστηκε στο πλοίο Ανκόνα.

Το πλοίο Ανκόνα που κατασκευάστηκε στην Ιταλία το 1907 είχε ένα φουγάρο, δύο κατάρτια, 3 μηχανές ατμού ταχύτητος 16 κόμβων και χωρούσε 60 επιβαίνοντες στην Α θέση και 2500 στο κατάστρωμα। Βυθίστηκε από Αυστριακό υποβρύχιο στην Σαρδηνία το 1915.


Αναχώρησε λοιπόν από το λιμάνι της Ανκόνας και έφτασε στις 22 Απριλίου του 1909 στην Νήσο Ellis Island, το φημισμένο νησί των δακρύων.

Εκεί μάζευαν τους μετανάστες και τους αξιολογούσαν।


Η πρώτη εξέταση γινόταν κατά την επιβίβαση στο καράβι και διαρκούσε έξι δευτερόλεπτα. Η δεύτερη αξιολόγηση γινόταν από το γιατρό του πλοίου και τον καπετάνιο οι οποίοι υπέγραφαν και τα σχετικά έγγραφα. Το τελικό ξεδιάλεγμα γινόταν στην νήσο Ellis Island από αξιωματικούς που στημένοι στην κορυφή μιας σκάλας ενός κτηρίου έβλεπαν το βάδισμα και ξεχώριζαν τους ανήμπορους। Το τελικό ξεσκαρτάρισμα γινόταν από γιατρούς και από επόπτη φρονημάτων.


Ο Κωνσταντής είχε καλή υγεία, ψυχική και σωματική. Είχε ύψος 5.9’’ (175cm), γνώριζε γραφή, το εισιτήριο του ήταν πληρωμένο από τον ίδιο και ήταν καλεσμένος του George Jorus στην Αμερική.

Από εκεί πέρασε στην περιοχή της Νέας Υόρκης New Hampshire του Manchester όπου και δούλεψε σκληρά φορτοεκφορτώνοντας κάρβουνα. Οι μετανάστες διέμεναν κατά ομάδες σε ένα «σπίτι» και μια μέρα την εβδομάδα καθένας από αυτούς έπαιρνε ρεπό και έμενε στο σπίτι να καθαρίσει και να μαγειρέψει για τους υπόλοιπους.

(…Σ ένα στάβλο μας στοιβάξανε κάθε καρυδιάς καρύδι κι ώσπου να βρεις καλύτερα μας έτρωγε το φίδι…)

Το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων το 1912 τον κάνει να γυρίσει στην πατρίδα του για να υπηρετήσει εθελοντής.

Το 1914 στις 8 Μαρτίου, 27 ετών πλέον μαζί με τον αδερφό του Θωμά 19 ετών, επιβιβάζεται στο πλοίο Θεμιστοκλής από Πειραιά ξανά για Αμερική! Το πλοίο Θεμιστοκλής ήταν πλοίο ταχύτητας 13 κόμβων, χωριτικότητητας 1700 επιβατών (100 της Α θέσης, 100 της Β θέσης και 1500 κατάστρωμα), έφερε 2 φουγάρα, 2 κατάρτια, έφερε ελληνική σημαία και ήταν κατασκευής 1907. Έφερε στην αρχή το όνομα Μωραίτης και έπειτα μετονομάστηκε σε Θεμιστοκλής. Το 1933 αποσύρθηκε όπου και καταστράφηκε.

Αυτή τη φορά είχε 25 δολάρια στην τσέπη το εισιτήριο ήταν πάλι πληρωμένο από τον ίδιο και ήταν επίσης πάλι καλεσμένος από τον ίδιο φίλο του και κατέληξε πάλι στο Manchester για να ξαναεργαστεί πάλι σε σκληρές εργασίες.

Εκεί στην Αμερική οι μετανάστες θεωρούνταν κατώτερη τάξη και δύσκολα παντρεύονταν γι’ αυτό το 1920 θα γυρίσει οριστικά στην Ελλάδα για να παντρευτεί. Φέρνει μαζί του κατά την επιστροφή λίγα δολάρια 2 χρυσά βραχιόλια και μια κερασιά.


Ο Κωνσταντής παντρεύτηκε και τα χρόνια περνούν. Κάνει οικογένεια – παιδιά έπειτα εγγόνια και η κερασιά στον όχθο όπου τη φύτεψε μεγαλώνει. Εγώ ένας από τα εγγόνια του.


Η κερασιά μοναδική στην περιοχή. Δεν έμοιαζε με τις άλλες. Έφτιαχνε κεράσια ξανθά και χοντρά. Φράουλα τα λέγαμε. Κάθε χρόνο στην γιορτή του που πηγαίναμε για τα χρόνια πολλά για να μας ευχαριστήσει εκτός από κέρασμα το νόστιμο κουραμπιέ της γιαγιάς που μοσχοβολούσε φρέσκο βούτυρο μας έστελνε και από την κερασιά να φάμε και κεράσια που τότε συνήθως άρχισαν να ωριμάζουν!


Τα χρόνια πέρασαν ο Κωνσταντής έφυγε οριστικά μετανάστης στον άλλο κόσμο και εμείς τα εγγόνια του παραμεγαλώσαμε και ξεχάσαμε την κερασιά. Αυτή αν και γέρικη συνέχιζε να ανθίζει και να δροσίζει τους περαστικούς με τους καρπούς της.

Κάποια στιγμή άρχισαν τα έργα εκτροπής του Αχελώου και η περιοχή απαλλοτριώθηκε για να υποδεχθεί τα χώματα που θα βγαίναν από τη σήραγγα.

Το καλοκαίρι του 2001 είχα κάμποσα μελίσσια στην άκρη στο ποτάμι εκεί κοντά στην κερασιά για τις ρίγανες και τα αγριοτρέφυλλα. Μετά το μεσημεριανό φαγητό κουρασμένος έπιασα έναν ίσκιο κάτω από τα πλατάνια και ξεκουραζόμουν. Και εκεί λοιπόν που μόνο τα τζιτζίκια ακούγονταν σπάει η μονοτονία και ακούγεται ένα τσεκούρι να δουλεύει με πείσμα.

Αναρωτήθηκα: ρε ποιος είναι που δουλεύει τη σήμερον ημέρα τσεκούρι και με πείσμα μες το καταμεσήμερο;

Σηκώνομαι και ίσκιο ίσκιο στην ακροποταμιά φτάνω δίπλα στο κτήμα.

Η κερασιά του Κωνσταντή δεν ήταν πλέον όρθια!

Δάκρυσα σαν την αντίκρυσα και άκουσα μέσα μου μια φωνή να μου λέει ..άργησες!

Ένας τύπος φοβητσιάρης και εκδικητικός ενώ είχε τόσα πλατάνια να ξυλεύσει τα χε βάλει με την κερασιά.

Του φώναξα να ‘ρθεί στον ίσκιο. Πλησίασε φοβισμένος. Δεν με γνώριζε κρατούσε απόσταση και στο δεξί το τσεκούρι. Είπαμε δυο τρείς κουβέντες και του συστήθηκα πως είμαι εγγονός αυτουνού που κάποτε είχε την κερασιά και μένω μακριά και ούτε ξύλα θέλω. Χαλάρωσε… και άφησε το τσεκούρι με την κουβέντα. Γυρίζω και το πιάνω και του λέω άλλα δυο λόγια. Άρχισε να ψελλίζει συγγνώμη και έτρεμε και έλεγε πάρε τα ξύλα όπως είναι κομμένα. Τον καθησύχασα και του είπα: Πάρε το τσεκούρι σου παλλικαρά πάρε και τα ξύλα σου. Μόνο αν θέλεις άσε αυτό το κομμάτι να φτιάξω δυο κύρνες από την κερασιά του παππού.

Περιττό να σας πω πως μέχρι που σήκωσα τα μελίσσια από την περιοχή τα ξύλα ήταν ακόμα εκεί!


Πήρα ένα κομμάτι και έφτιαξα δυο κύρνες (κύρνα = κούφιος κορμός που φιλοξενεί μέλισσες. Παίζει το ρόλο της κυψέλης).


Πέρυσι την άνοιξη στη μία κύρνα έριξα μέσα ένα σμαράκι.
Αυτό μεγάλωνε- μεγάλωνε -μεγάλωνε…!!! Το ‘βλεπα το καμάρωνα και έλεγα άντε την άλλη φορά θα σε βολέψω।


Τέλος Ιουνίου αφού μεγάλωσε ασφυκτικά και πλέον δε χωρούσε άφησε πολλά μέλια και λίγες μέλισσες με μια νέα μανούλα και έφυγε। Τι απέγινε; Δεν ξανασυναντηθήκαμε… Μάλλον έφυγε μετανάστης στην Αμερική.


Στοιχεία για τα ταξίδια του Κωνσταντή ελήφθησαν από τα χειρόγραφα αρχεία της εποχής της νήσου Ellis Island που βρίσκονται σήμερα σκαναρισμένα σε ψηφιακή μορφή.


Η ανάρτηση αφιερώνεται στον φίλο μας Χρήστο Αργυρίου, μετανάστη σήμερα στον Καναδά καθώς και το πολύ σχετικό τραγουδάκι.



Και η συνέχεια απο το φίλο μας Ζέπο:

Ωχ μανούλα μου…

Αμάν τι τραβάμε Κολόμβε.
Ο αγαπητός φίλος Ζέπος έγραψε την παρακάτω ιστορία η οποία αναφέρεται στα δεινά που τράβηξαν οι πρόγονοι μας στο ταξίδι τους για την νέα γη.
Δείτε την! Αξίζει τον κόπο!
«Η Ξενιτιά»

Γιατί την ανακάλυψε αυτή τη γη ο Κολόμβος;;;

21 σχόλια:

markos aliprantis είπε...

Κρίμα θεοδόση για την κερασιά του παππού.Τουλάχιστον η ράτσα σώθηκε ή τέρμα και αυτή;.

Θεοδόσης Κατσαρός είπε...

Μάρκο τίποτα!
Αυτό το κομμάτι που έιδες στο χωριό, άλλο ένα ίδιο και οι αναμνήσεις!

chaniabee !!!! είπε...

ρε τον ξευτίλα....... αν του τα έκοβες και τα δυο χέρια ίδια εκεί, θα σε έβλεπε κανείς? και αν σε έβλεπαν ρε φίλε πάλι νομίζω ότι δίκιο θα σου έριχναν!!!!!! κρίμα το δέντρο μαζί και οι αναμνήσεις.... αλλά μην στενοχωριέσαι εσύ στάθηκες άξιος στην μνήμη του παππού λέγοντας αυτήν την ιστορία και έφτιαξες αυτήν την όμορφη κυψέλη ! νομίζω ότι έκανε τον κύκλο της και τελείωσε με τον καλύτερο τρόπο

Ανέστης Θ.Κετσετζίδης είπε...

Θεοδόση
είμαι πολύ θυμωμένος με τον τύπο.
καλά ρε χριστιανέ σε ένα βουνό πάνω,το καρποφόρο βρήκες να κόψεις?
Αυτές οι ιστορίες με τους μετανάστες είναι η αδυναμία μου.

ΜΕΝΤΕΣΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ είπε...

Θεοδόση στο ίδιο μέρος φύτεψε και εσύ μια κερασιά για να την θυμούνται τα εγγόνια σου και να συνεχιστή η πανέμορφη αυτή ιστορία
Να είσαι καλά φίλε

Φώτης Λαουτάρης είπε...

Θεοδόση στον επόμενο διαγωνισμό καλύτερης ανάρτησης θα την προτείνω για βραβείο.
Ειλικρινά με «ακούμπησε»
Κάνε αυτό που σου λέει ο Χρήστος.
Φύτεψε στο ίδιο μέρος μία άλλη ,έτσι,στην μνήμη του

lesvos_honey είπε...

ΘΕΟΔΟΣΗ λίγο η ιστορία, λίγο ο τρόπος που την περιγράφεις μας άγγιξες... μας έκανες να καταλάβουμε ότι είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ (αν και αυτή η λέξη έχει χάσει το νόημα της) ότι τρέφεις αισθήματα, μας έκανες να θυμηθούμε δικές μας αναμνήσεις... να είσαι πάντα καλά!!!!!

Foris Mouratidis είπε...

Θεοδοση κριμα το δεντρακι του προπαππου.Ευτυχως κρατησες καποια κοματια για να σου το θυμιζουν.

BeeHappy είπε...

Υπέροχη η αφήγησή σου φίλε. Συγχαρητήρια!!!

MELITASOS είπε...

Ρε Θεοδόση πρωί-πρωί μας βούρκωσες με τον Κωνσταντή και την κερασιά του. Να βρεις μια ίδια και να την βάλεις στην ίδια θέση.

Κώστας Ελευθεριου είπε...

Όμορφη πολύ η αφηγησή σου Θεοδόση και δικαιολογημένη η πίκρα σου , οι αναμνήσεις όμως ζούν στις καρδιές μας και όχι στα αντικείμενα.
Έχεις δίκιο , να σε μαλακώσω προσπαθώ. Έσεις νά στε καλά και να τον θυμάστε που και που τον παππου.

melissokomia kritis είπε...

Θεοδόση είναι αυτό που λέμε μη σου τύχη η κακιά η ώρα.Θά σφάλει θέλει ο ανδρωπος οσο καί νά προσέχει γιατί η ώρα η κακιά πότε θάρθει δε κατέχει.

Beekeeper είπε...

Ρε Θεοδόση, ώρες ώρες μαγεύεις.

(Το αρχείο του Ellis Island είναι πράγματι απίστευτο, έχω βρει κι εγω τρομέρά πράγματα εκεί. Οποιος έχει οικογένεια που ταξίδεψε στην αμερική αξιζει να το ψάξει www.ellisisland.org

ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ είπε...

Λοιπόν πολύ μου άρεσε και ετούτη η ανάρτηση , η διήγηση τρομερή...Θεοδόση μου κάνει εντύπωση η ονομασία κύρνα... ακουστικά είναι πιο κοντά στην σλάβικη ετυμολογία από όλες τις άλλες ονομασίες κρηνί , κερνί.
Και εγώ για αναμνήσεις διατηρώ τα κρινιά μου - είναι 40+ πλέον ετών -
Ψάξε να βρείς καμιά κερασία να μοιάζουν οι καρποί της με την παλιά , εάν την φυτέψεις θα σου θυμίζει πολλά!

Επόπτης είπε...

Κανένα σχόλιο
Φύτεψε μία κερασιά

Beebbc and sv2bbc είπε...

θΕΟΔΏΣΗ έπρεπε να εφαρμόσης την μέθοδο του Αλβανού.Γνώρισα σήμερα τον συνάδελφό σου τον Κώστα τον Παπαδόπουλο απο τον οποιο εχεις πολλούς χαιρετισμούς και μου διηγήθηκε πως ξεκίνησες την μελισσοκομία.Θα βρει μου ειπε το τηλέφωνό σου και θα επικοινωνήση μαζί σου.

ΑΝΘΙΜΟΣ-ANTHIMOS ΣΙΓΚΟΥΔΗΣ-SIGOUDIS -ΓΕΩΠΟΝΟΣ ΑΠΘ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ είπε...

Καλημέρα Θεοδόση, να είσαι καλά, να σου φέρω δενδρύλλια κερασιάς να γεμίσουμε όλη την περιοχή για να έχει να κόβει...ο παλικαράς?

Grypas είπε...

Πολύ συγκινιτική ανάρτηση!!!Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι που έχω απορία!Τον κορμό πώς τον αδειάζουμε απο μέσα για να φτιάξουμε κρινί?υπάρχει κάποιο μηχάνημα ή σφυρί και σκαρπέλο :):) !!!!

Γ.Γούσιας είπε...

Πολύ συγκινητική η ιστορία σου, αγαπητέ Θεοδόση. Απόπασχα του 1909 ταξίδεψε ο δικός σου παππούς και μερικοί συγχωριανοί μας πρόγονοι για την Αμερική, ο Δημήτριος Στεφανής, ο Δημήτριος Κατσιώτης, ο Ηλίας Ιωάννου και η εννιάχρονη κόρη του Αρετή. Τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς έφυγε άλλη μια παρέα από δέκα άτομα. Ανάμεσά τους και ο παππούς μου Βασίλης Λάζος (βλέπε Χριστούγεννα 1909-Ταξίδι στην Αμερική http://tinyurl.com/drakotrypa-ameriki ). Σε λίγα χρόνια έφυγε το μισό χωριό.
Θα τα καταφέρουμε, ελπίζω, κάποια στιγμή να μιλήσουμε γι αυτούς τους ανθρώπους. Θα ’ναι ο φετινός Αύγουστος; Θα ’ναι ο επόμενος; Και θα γεμίσουμε το χωριό με κερασιές. Με κερασιές και κύρνες!

milibee είπε...

Καταπληκτικη ιστορια, μοναδικη αφηγηση.
Ευχαριστουμε που το μοιραστηκες μαζι μας.
Τελικα η κερασια δεν πηγε ολοτελα χαμενη, την εκανες νεα θυμηση για να συνεχισει την πορεια της στον χρονο.

stoli είπε...

αγαπητε Θεοδοση, εχεις ενα μοναδικο τροπο να αφηγεισε ιστριες, μας μαγευεις και καταφερνεις να μας κανεις να ¨ζησουμε" και μεις μεσα στην ιστορια σαν να προκειτε για δικια μας κερασια και τον δικο μας παππου. Τον ιδιο μαγικο τροπο εχεις και στην παρεα, μια φοβερη μεταδιτικοτητα, που μας κανει να κρεμομαστε απο τα χειλη σου.αισθανομαι τυχερος που σε γνωρισα. Αποστολης Βεργινα